می دونم . گاهی برای بودن بايد رفت ! چرا ؟

دوستت دارم          به اندازه ی تمام دلتنگی های غمگينی          که بی تو در اعماق وجودم          لانه کرده و به اندازه ی          تمام لحظه های عاشقی که با بودنت در کنار خودم حس کردم                           دوستت دارم          چون تو بهترين بهانه برای بودن          و لمس زندگی بودی          و کاش در کنارم می ماندی          تا دوست داشتن را          در اندازه ای بی نهايت برايت معنا کنم          اکنون اگر چه در کنارم نيستی          اما به حجم تمام سکوتی که در قلبم جا گذاشته ای                              دوستت دارم... میدونی فاصله ی بین انگشتهات واسه ی چیه؟  واسه ی اینه که یه نفر دیگه با انگشتهاش این جای خالی رو پر کنه و تا ابد بتونه دستو بگیره. من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  عطر زرد گل ياس رو نمی خوام  نمره ی بيست كلاسو نمی خوام  من فقط واسه چش تو جون می دم  عاشقای بی حواسو نمی خوام  من تو رو می خوام اونارو نمی خوام  نفسم تويی هوارو نمی خوام  عشق رو نقطه ی جوشو نمی خوام  دوره گرد گل فروشو نمی خوام  اونی كه چشاش به رنگ عسله مجنون خونه به دوشو نمی خوام  من تو رو می خوام اونارو نمی خوام  نفسم تويی هوارو نمی خوام  من كسی با قد رعنا نمی خوام  چشای درشت و گيرا نمی خوام دوس دارم قايق سواری رو ، ولی  جز تو از هيچ كسی دريا نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوارو نمی خوام  موهای خيلی پريشون نمی خوام  آدم زيادی مجنون نمی خوام  می دونی چشم منو گرفتی و  جز تو هيچی از خدامون نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام  چشم شرقی سياهو نمی خوام  صورتای مثل ماهو نمی خوام  آخه وقتی تو تو فكر من باشی  حق دارم بگم گناهو نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام  حرفای نقره ای رنگ رو نمی خوام  او دو تا چشم قشنگو نمی خوام  حتی اون كه بلده شكار كنه  صاحب تير و تفنگو نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تويی هوا رو نمی خوام  شعرای ساده و تازه نمی خوام  اونكه می گه اهل سازه نمی خوام  من دلم می خواد تو رو داشته باشم  واسه ی اينم اجازه نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام  سفر دور جهانو نمی خوام  رنگای رنگين كمانو نمی خوام  لحظه و ساعت عمر من تويی  تو كه نيستی من زمانو نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام فالای جور واجور رو نمی خوام  نامه های راه دور و نمی خوام  واسه چی برم ستاره بچينم  ماه من تويی كه نور و نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام  آذر و خرداد و تير نمی خوام آدمای سر به زير نمی خوام  من خودم تو چشم تو زندونيم  حق دارم بگم ، اسيرو نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام  حرف خيلی عاشقونه نمی خوام  دل رسوا و ديوونه نمی خوام يا تو ، يا هيچكس ديگه به خدا  خدا هم خودش می دونه ،‌نمی خوام  خرداد و اردی بهشت و نمی خوام  بی تو من اين سرنوشتو نمی خوام  يكی پرسيد اگه آخرش نشه  حتی اين خيال زشتو نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام  بی تو چيزی از اين عالم نمی خوام  تو فرشته ای من آدم نمی خوام  می دونی خيلی زيادی واسه من  هميشه عادتمه ،‌كم نمی خوام  من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام  نفسم تويی هوا رو نمی خوام  من و باش شعر و نوشتم واسه كی  تويی كه گفتی شما رو نمی خوام

    معرفی نامه

...همه‌ی ما می‌دانیم و بر این موضوع واقفیم كه «دختر وپسر ندارد، مهم این است كه بچّه آدم باشد!» پس ما هم با بی طرفی كامل به مقایسه‌ی انواع و اقسام این موجود مهم می‌پردازیم:

1. پیش از دبستان:
دختر و پسر: در این مقطع دختر و پسر فرقی ندارند و بچّه باید سالم باشد. درچنین مقطعی، نوزاد و پس از آن كودك، با اساسی‌ترین و حیاتی‌ترین پرسش‌های زندگی‌اش آشنا می‌شود؛ پرسش‌هایی مانند «بگو مامان» ، «آهان! گفتی بابا درسته عزیزم؟!»،‌ «تو واسه چی اوّل گفتی بابا گل من؟!!‌“ و كم كم پرسش‌هایی مثل «بگو ببینم، مامانو چند تا دوست داری؟»، «بابا رو چی؟ عمّه رو؟! خاله، عمو... دایی... و... ؟!»، «بزرگ شدی می‌خوای چی كاره بشی؟» (حالا بگذریم كه این بچّه تمام سعی‌اش را بكار بگیرد، حداكثر شش سال و نیم تمام دارد‌‌‌‌‌ و چه می‌داند اصلا ً بزرگ شدی یعنی تقریبا چقدر شدی؟!)
علایق: ... (عذر می‌خواهم مزاحم می‌شوم ولی اگر شما یادتان هست در شش‌ماهگی به چه چیزی علاقه داشتید ما را هم خبر كنید!)
مشاغل مورد علاقه: ؟!

2.‌ دبستان:
دختر و پسر: در این حالت هم دختر و پسر فرقی ندارد و مهم این است كه بچّه... ببخشید كودك با مدرسه ارتباط برقرار كند. در این مقطع كودك با پرسش‌هایی نظیر «مدرسه رو دوست داری؟ چند تا؟»، «خانم معلّم رو چی؟» ، «چند تا بیست گرفتی؟»، «چرا بیست گرفتی؟»‏‏، «چرا چند تا بیست گرفتی؟!!» و... مواجه است.
علایق: مامان و بابا، خانم معلّم، مدرسه، درس، ریاضی( ؟! ).
مشاغل مورد علاقه: خلبانی، پزشكی (یك همچین چیزهایی).

3. دبیرستان:
دختر: در چنین مقطعی، دخترها تبدیل می‌شوند به یك جور «من دیگه بزرگ شده‌ام مكرّر. تركیبی از عكس، پوستر، كامپیوتر، دكّه‌ی روزنامه‌فروشی، و «یه كمی هم درس بخون». پرسش‌های مهمی كه با آن مواجه می‌شوند عبارتست از: «تو چرا اُفت تحصیلی پیدا كردی؟!»، «تو چرا تازگی‌ها این قدر جلوی آیینه‌ای؟!»، «گوشی تلفن كو؟!!»
علایق: آشنایی با انواع و اقسام دوستان، دلتنگی برای انواع و اقسام دوستان(!)، انواع چت روم، CD، گوشی تلفن، موسیقی و...
مشاغل مورد علاقه: بازیگری، نوازندگی و حالا شاید پزشكی!

پسر: تركیبی از «تو دیگه مرد شدی»، «پسرم بزرگ شده»، «آخه پسر تو كی می‌خوای بزرگ بشی؟»، «پسرم، می‌خوای در آینده‌ی نزدیك بزرگ بشی یا آینده‌ی دور؟!» افه، رو كم كنی، فوتبال، فوتبال، فوتبال، تریپ رفیق‌بازی و معرفت و اینا.
علایق: رفیق، فوتبال، منچستر، یوونتوس، بایرن (البته از سایر تیم‌های از قلم افتاده معذرت!)، ایضا ً موارد بالا.
مشاغل مورد علاقه: بازیگری، خوانندگی، شغل نان و آبدار... همان شغل نان و آبدار.

4. پیش‌دانشگاهی:
دختر و پسر فرقی ندارند، اغلب در این مقطع هر دو گروه شكل اضطراب می‌شوند. یك چیزی در مایه‌های «گنجشكِ نگران ِ آینده و در عین حال عصبی!» همچنین در دو حالت عزیزان حال خود را درك نمی‌كنند: یكی زمانی كه درس‌ها زیاد است، وقت هم كه كم است، پس دوستان حال عصب دارند؛ دیگر زمانی كه درگیرند، چون درس‌ها را مطالعه نموده‌اند ولی می‌ترسند فراموششان شود! تركیبی از كتاب، جزوه، تست، كنكور، زندگی، درس، درس = همه‌ی بقیه‌ی زندگی و مانند اینها.
علایق: یادگیری روش‌های تست زدن در سه سوت دو سوت و نیم و كمتر، دانشگاه و اینا...
مشاغل مورد علاقه:
دختر: پزشكی، مهندسی، «هر چی قبول بشم»، «وای خدا نكنه قبول نشم!»
پسر: مبارزه با سربازی!، مهندسی، پزشكی و...

5. دانشگاه:
دختر و پسر: تركیبی از جزوه، «عطر گل‌های بهاری»، «عشقمون كاشكی همین جوری بمونه!» و... پرسش‌های متداول: «عشق یعنی چه؟!!»، «كلاس تشكیل نمی‌شه؟»، «عشق یا ثروت، مسئله كدام است؟»، « ‌(با نازخوانده شود لطفا) فعلا می‌خوام درسمو ادامه بدم (آره دیگه؟!)»
علایق:
دختر: بوفه‌ی دانشكده، ردیف جلوی كلاس، دو در نمودن كلاس و...
پسر: علایق : ایضا ً بوفه ، ردیف آخر كلاس ، ایضا ً دو دَر نمودن كلاس...

مشاغل مورد علاقه:
دختر: شغل پر درآمد، شغل HIGH CLASS و...
پسر: شغل مناسب و پر درآمد... شغل مناسب... شغل.      


       ******************


آموزش چت!

روز اول
«حتی در چت هم فاميل را دست کم نگيريد»
تازه کارت اينترنت خريده ام و به شدت تمايل دارم با يکی چت کنم. پس از جستجو در ليست ياهو، يکی را با نام «ماهرو جون» online پيدا کرده ام.
-سلام.
-سلام چطوری؟
-خوبم. ببخشيد می‌خواستم با هم يه کم حرف بزنيم. وقت داريد؟
-ای کلک! حالا چرا اسم دخترونه ورداشتی؟
شكلكم اخم كرد: «برای اينکه دخترم»
-آره تو بميری! حالا بی خيال...
شكلكم از عصبانيت سرخ شد: «يعنی چی خانوم جون؟ من جدی گفتم. دنبال يه دوست می‌گشتم. همين»
خنده ای فرستاد.
-ببينم تو تازه کاری. آره؟
با خجالت پرسيدم: «چطور مگه؟»
-همينجوری. ببينم اسم واقعی ات همين id ته؟
-آره. چه طور؟
شكلكش يک سری تکان داد و نوشت: «بابا تو که جواد جوادی. دلم برات سوخت. بذار يه راهنمايی بهت بکنم. اگه می خوای توی نت راحت باشی يه Id الکی انتخاب کن عين من».
شکلکم متعجب شد: «اه. يعنی اسم تو مه رو نيست؟»
-نه بابا. اسمم مهری است.
-مهری که اسم دخترخاله منه!
مدت طولانی سکوت کرد و بعد پرسيد: «اه جدی جدی خودتی مينا؟»
من از آن روز تصميم گرفتم يک حرفه‌ای بشوم. برای اين کار به يک سکوی پرش نياز داشتم و دخترخاله مهری را انتخاب کردم!
نتيجه‌ی اخلاقی: تنها آدمهايی در نت برای دوست يابی به سراغ همجنسانشان می‌روند که يا يک تخته کم داشته باشند يا حرفه‌ای نباشند.
***
روز دوم
«چه اصراری به استفاده از دکمه‌ی ignore داريد؟!»
طبق درسهايی که از دخترخاله مهری گرفته ام نامم را از مينا به «مبينا» تغيير داده‌ام. به شدت مايلم يکی بيايد توی messenger و با اسم جديد من چت کند.
-سلام
-عليک سلام.
-اهل ... هستی؟ (در جای خالی کلمات مناسب بگذاريد!)
صورت شكلكم سرخ می شود. خودم داغ می‌كنم. اين طرف و آن طرف را نگاه می‌کنم. نکند يکی ديده باشد؟
شيطانک روی شانه‌ی چپم ريسه می‌رود.
-ای بدبخت امل. حالا مگه چی گفت؟ از پشت کامپيوتر می‌خوردت؟!
فرشته‌ی روی شانه‌ی راستم حمله می‌برد سمتش و پايش را روی دم شيطانک می‌کوبد و رو به من می غرد: «گول اين مارمولک رو نخور».
-الو؟ اونجايی؟ چرا جواب نمی دی؟
دکمه‌ی ignore را فشار می‌دهم. شيطانک دمش را می‌مالد و دستش را در هوا تکان می‌دهد يعنی خاک بر سرت. تا نيم ساعت بعد شش نفر ديگر را هم ignore می‌كنم. امشب قيد چت را می‌زنم و می‌روم بخوابم.
نتيجه‌ی اخلاقی: آدمهای خجالتی در نت کلاهشان پس معرکه است. مذهبی‌ها هم تشريف ببرند سماق بمکند و دور چت را خط بکشند.
***
روز سوم
«قبل از چت كردن حتما با بعضی از چت واژه ها آشنا شويد».
از بی‌همصحبتی در حال بال بال زدن هستم. امشب ديگر از دکمه‌ی ignore استفاده نمی‌کنم. هرچه باداباد.
-سلام
-سلام
برای آنکه طرف مشتاق صحبت شود، لبخندی می‌فرستم.
-a/s/l لطفا؟
چشمهام گرد می شود.
-يعنی چی؟
شيطانک می‌زند توی سر خودش و سم به زمين می‌کوبد: «ای بدبخت چت نکرده! يعنی age/sex/location».
می‌پرسم: «اينا رو تو جهنم يادت دادن؟»
دمش را روی کولش می‌اندازد و ژست می‌گيرد: «سوال زيادی موقوف».
-بابا جون چند سالته؟
-۲۲سال.
-اهل تهرانی؟
-آره.
-کجای تهران؟
-شمال
-دقيقا کجاش؟
-به چه دردتون می‌خوره بدونين؟
هنوز هم که مدتها از حرفه‌ای شدن من می‌گذرد اين سوال در ذهنم باقی مانده که چرا محل سکونت در چت انقدر مهم است؟!
-دانشجو هستی؟
-آره
-چه رشته‌ای؟
-پزشکی
فکر می‌کنم بالاخره يک آدم حسابی پيدا شد که بشود با او آدمانه گپ زد.
-چه شکلی هستی؟
به حق چيزهای نشنيده!
-می‌خوايد بدونيد که چی؟
-همينجوری.
حالا که حرفه‌ای شده ام می‌گويم: زرشک! آره جون عمه‌ات!
-راستی pic نداری؟
برای اينکه خيط نشوم نمی‌پرسم pic يعنی چه.
فرشته طوق طلايی دور سرش را مرتب می‌کند.
-داره باهات لاس می‌زنه.
شيطانک با سه شاخه‌اش سيخونکی به او می‌زند.
-اين يه چت دوستانه اس. به حرف اين امل گوش نکن. تو بهشت چت کجا بود!
پيغام بعدی می‌رسد.
-voice chat داری؟ از تايپ کردن خوشم نميآد.
من حالا به عنوان يک حرفه‌ای می گويم: آره ارواح سرت!
زمانی که دکمه‌ی ignore را فشار می‌دهم. فرشته زبانش را تا ته برای شيطانک در می‌آورد.
در حالی‌که دراز کشيده‌ام از شيطانک می‌پرسم: «pic يعنی چی؟». آهی می‌کشد و می‌گويد: « تو دانشجوی پزشکی هستی؟ به جدم شک دارم. يعنی picture.» و از عصبانيت دود می شود.
نتيجه‌ی اخلاقی:« حتما در اولين فرصت يک عکس قشنگ توی پروفايلتان بگذاريد.»
***
روز چهارم
«اينجا نقطه‌ی بحرانی است. نقطه‌ای که شما بايد نياز به حرفه ای شدن را احساس کنيد».
-سلام
-عليک سلام.
-مايلی با هم آشنا بشيم؟
-برای چی؟
شيطانک موهايم را می‌کشد: «بابا برای چی نداره! می خواد باهات آشنا شه. همين».
-من خيلی تنهام.
شيطانک می‌گويد: «آه بيا. الهی بميرم.» و دماغش را بالا می‌کشد: «دستمال نداری؟»
می پرسم: «ببينم فرشته کجاست؟»
من من می‌کند: «چه می‌دونم. از بالا احضارش کردن. به من چه! مگه من نگهبان اونم؟»
-ببين راستش من دنبال يه دوست دختر خوب می‌گردم.خوشگل و مهربون...
شيطانک صورتم را بين دستهاش می‌گيرد: «لگد به بخت خودت نزن. می مونی رو دست مامانت می ترشی‌ ها! ناز نکن. باهاش حرف بزن».
فرشته تالاپ از هوا روی زمين می‌افتد. خودش را می تکاند و به سوی شيطانک حمله ور می شود.
من با اكراه دکمه‌ی ignore را فشار می دهم و می‌روم بخوابم.
نتيجه‌ی اخلاقی: «کسانی که قصد ازدواج دارند بايد در حرفه ای شدن عجله کنند. چون شانس دو بار در خانه‌ی آدم را نمی‌زند.»
***
روز پنجم
«وقتی تلفن هست، چرا انگشتهامان را خسته کنيم؟»
-سلام
-سلام.
-مايلی چت کنيم؟
-درباره‌ی چی؟
شيطانک غر می‌زند: « اين يکی رو هم بپرون ها»
-هر چی تو مايل باشی.
-من اهل چت‌های رومانتيک نيستم. اگر هم دنبال دوست دختر می‌گردی اشتباه گرفتی.
-اوه! چه خشن! قبوله خانوم.
شيطانک مشتش را به کله‌اش می‌کوبد: « ای خدا منو ببر همونجا توی جهنم چارميخم کن از دست اين خلاص شم. اينهم آدم بود ما رو فرستادی سراغش. الاغ از اين بيشتر احساس داره.»
با دو انگشت از روی شانه ام سوتش می کنم و مدت کوتاهی راجع به درس و دانشگاه با اولين دوست اينترنتی ام حرف می زنيم.
-راستی مايلی با تلفن حرف بزنيم؟ اين جوری سخته. از تايپ کردن زياد خوشم نمی‌آد.
جوابی نمی‌دهم.
-الو اونجايی؟ اين شماره‌‌ی موبايل منه.
دکمه‌ی ignore را که فشار می دهم شيطانک زير گريه می‌زند و گوشه‌ی دامنم فين می‌كند.
نتيجه‌ی اخلاقی: « راستی عجب آدمهای بی‌فکری بوده اند اين مخترعان چت ها!»
***
روز ششم
«سخت نگير! هيچ كس از پشت كامپيوتر تو را نمی شناسد».
من در خودم تغييراتی داده‌ام. البته تقصير من نيست ها. تقصير اين فرشته است که چند وقتی است پيدايش نيست. وقتی هم می آيد آنقدر با شيطانک کتک کاری کرده که نای حرف زدن ندارد. من به اين نتيجه رسيده‌ام که هيچ دليلی وجود ندارد که به خودم سخت بگيرم فقط لازم نيست خودم باشم.
-سلام
-سلام
-اسمت چيه؟
-مبينا
-چند سالته؟
-17
-چی می‌خونی؟
-نقاشی
-می‌آی با هم آشنا بشيم؟
-آره. تو از خودت بگو...
شيطانک دو دستش را به هم گره می‌کند و به نشانه‌ی پيروزی بالا می‌برد. خوب که نگاه می‌کنم و دستش را جلوی دهان فرشته گرفته و فشار می‌دهد.
نتيجه‌ی اخلاقی:«همه‌ی درس‌های گذشته مساوی است با زرشک! از اينجا به بعد را بچسبيد»
***
روز هفتم
«وقتی حرفه ای ها به هم می‌رسند!»
من کاملا احساس حرفه‌ای بودن می کنم. به همين دليل خودم در چت کردن پيش قدم می‌شوم. با اسم يک پسر به سراغ دختری می‌روم که اسم جالبی دارد.
-سلام. خوبی؟
-خوبم. تو چطوری؟
-بد نيستم.a/s/l
-۱۲۷/ خواجه‌ی حرمسرا/ جهنم.
من کم نمی‌آورم كه! من يک حرفه‌ای هستم. می نويسم: «من هم گوشتکوب/ ۴ سالمه/ توی آشپزخونه زندگی می‌کنم». خنده ای می فرستد.
-بابا اين کاره!
-چه جور هم.
-خب پس بيا آدمانه حرف بزنيم. بی خيال حرفه‌ای بازی.
-قبوله. من علی هستم/30 ساله/ مهندس برق از تهران.
و در دل می‌خندم.
- من هم فرانک هستم. دانشجوی معماری
توی دلم می‌گويم: «آره تو بميری...»
شيطانک با تعجب نگاهم می‌کند و می‌گويد: «اه. تو که هيچی رو باور نمی‌کنی. اينجوری که نمی‌شه؟!».
دستهايش را به هم قلاب می‌كند و با التماس نگاهم می‌كند.
-جون من بيا با اسم دخترونه برو توی چت عين بچه آدم يكی رو پيدا كن باهاش دل بده، قلوه بگير. آخه چرا اينجوری می‌كنی تو؟ من از دست تو چيكار كنم...»
- برگرد پيش بابابزرگت.
و با دو انگشت پرتش می‌كنم. من ديگر نياز به هيچ راهنمايی ندارم چون حالا يك حرفه ای هستم و خود شيطان را هم درس می دهم.
نتيجه‌ی اخلاقی :«اگر می‌خواهيد نسبت به ديگران بی اعتماد نشويد قيد حرفه ای شدن را بزنيد و اين صفحه را الی الابد فراموش كنيد!»

 

 ***********************

 خالی بندی
 
 

 *****************

 آقایان وارد نشوند!

 
 

 **************

 چگونه Up to date شویم!(قسمت اول)

 
 

 ****************** 
 
 چگونه Up to date شویم!(قسمت دوم)

 
 

 *******************

 دی جی مریم با صدای اصفهانی!!!

 
 

 *******************

 جالبین بالفطره!
 
 
 
 ***************
 بازخوانی يك نوستالوژی!

 
 
 ******************

 رينگ، فوت، بوق!

 

 *******************

 رينگ، فوت، بوق2!

 
 
 ******************

2- برخوردهای مبتنی بر شرم افراطی:
آدم های دختر و پسر نديده فول فابريك، بعضا دچار اين نوع برخورد می شوند. سرخ و سفيد می شوند و عرق ميريزند. ضربان قلبشان بالا ميرود و احتمالا شاهد بعضی علائم فيزيولوژيكی... (گلاب به رو، دبگر بقيه اش را نمی گويم)
 می شوند.
همين جا لازم است اشاره ای به مساله ماخوذ به حيا بودن بشود. از قديم نديم ها گفته اند كه حيا خوب است ولی خجالتی بودن نه! يهنی چه؟! يعنی اينكه فرد باحيا با اراده خودش كاری را انجام نمی دهد و در حالت خونسردی، آرامش و هوشياری است؛ ولی آدم خجالتی، بدبخت ننه مرده، اگر بخواهد هم توانايی انجام آن كار را ندارد.
فكر نكنيد خيلی خوب... پس خوب است كه بچه مان خجالتی باشدها! نه اصلا! چون گاهی شاهد رفتارهای متناقض از افراد فوق العاده خجالتی بوده ايم. يعنی طرف موقع حرف زدن يك دقيقه نمی تواند به چشمانت نگاه كند ولی با صد نفر تلفنی، دوستی خارج از محدوده دارد!

3- برخورد دستپاچه و هيجان زده:
به علت عدم شناخت از نحوه قضاوت ديگران، باعث بوجود آمدن برخورد هيجان زده می شود. يعنی چه می شود؟! الان می گويم... يعنی دخترك يا پسرك طرف مقابلش را كه می بيند يوهويی گمان می كند كه ايشان يك دل نه صد دل عاسخ! او شده است كه فلان لبخند را زده يا فلان كلمه را استفاده كرده است. هم اينها زير سر نداشتن شناخت صحيح از جنس مخالف ست.
نتيجه اخلاقی: آقاجان؛ نوجوانان و جوانان بايد مورد محبت قرار بگيرند تا اينطوری تشنه محبت نباشند كه وقتی كسی گفت دوستت دارم سر از پا نشناخته همچين اختيار دل از كف بدهد.

4- برخورد خشك و محدود:
بعضی ها از آن طرف پشت بام افتاده اند. يعنی در مقابل جنس مخالف، آنقدر كج خلقی و اخم و خشانت! به خرج می دهند كه نگو و نپرس. همچين رفتار می كنند كه انگار دشمن خونی خود را ديده اند. اين خودش باعث ايجاد عكس العمل سرد از اطرافيان می شود و فرد خشن و خيلی قشنگ، با خودش فكر می كند كه اين عمل! آنان است نه عكس العمل و باعث جيرينگ شكستن قلب يخ بسته و لطمه ديدن روح گل سرخی اش می شود.

5- برخورد مبتنی بر پرخاشگری
اين افراد محبت صادقانه و عارفانه و بی شائبه و غيره و ذالكانه خود را به شكل پرتاب سنگ و پاشيدن اسيد و داد و فرياد و نيش و كنايه به طرف مقابلشان نشان می دهند. اينها كسانی هستند كه به پختگی اجتماعی در رفتار خود نرسيده اند. كلا يك چيزيشان می شود كه اين رفتار ازشان ساطع می شود؛ وگرنه آدم سالم كه اين جوری نيست!

6- برخورد راحت ار نوع روشنفكری:
اين افراد غالبا وقتی در مقابل جنس مخالف قرار می گيرند، با نگاه ممتد به طرف مقابل، حرفهای بی سر و ته، گاه شوخيهای بی مورد و البته با اين شعار كه او هم يك انسان است، می خواهد بگويند كه هيچ احساس خاصی نسبت به طرف مقابل ندارند. ولی خدا می داند كه داخلشان چه خبر است. اين جماعت سعی می كنند به هر نحو ممكنه با عادی جلوه دادن رفتار خود، به جنس مخالف (كه صد البته يك انسان است!) هر روز بيشتر از ديروز نزديك شده و روابط حسنه ای را با او برقرار سازند و بعد از آن ديگر چه شود! 


                                                                                        

          

معمولا دانشگاه ما اصولا كلاس های مختلط( لابد بنا بر صبغه و عنوان  اسلامی بودن! )  ندارد و طبق سنتی دیرینه كلاس های آقايان  در روزهای زوج و  خانمها در روزهای فرد برگزار می شد تا اينكه در  همين ترم جاری بالاخره مسئولين آموزش اين حقيقت را يافتند( نه مثل ارشميدس  در حمام ! تا جايی كه من می دانم البته!) كه  ادغام كردن دو كلاس كم جمعيت ولی سالم سازی شده ! و غيرمختلط  بهتر و از نظر اقتصادی برای دانشگاه به صرفه تر است!
 چرا كه در صورت ادغام نكردن کلاسها بايد پول استاد را دوبله بدهند ( احتمالا انگيزه اصلی اين ادغام انگيزه های اقتصادی بوده ولی اگر مسئولين دانشگاه ما سايت فرهنگی می خواندند دلايل بهتری هم برای اين كار خود پيدا می كردند)
فلذا اگر در ادامه خواندن مطلب نشانه هايی حاكی از جو گيری حقير از برپايی كلاس مختلط(بعد از 5 سال و خورده ای يدك كشيدن عنوان دانشجو!) پيدا كرديد  خیلی سخت نگیرید  لطفا!
ولی اشتباه نكنيد! من اصلا قصد ندارم در باب رفتار شناسی دانشجويان (به خصوص دانشجويان پسر!) در اين كلاس ها سخن بگويم  يا از اتفاقات «خاص» و «مساله داری» كه در اين كلاسها روی می دهد! چیزهای تکراری تعریف کنم...واقعیت این است که رفتار استاد ها نيز در اين كلاس ها هم موضوع قابل توجهی است! چون طرح سالم سازی  و جداسازی اناث و ذكور در دانشگاه ما حتی ميان اساتيد هم برقرار شده است و معمولا سعی می شود از استادهای خانم برای خانمها و از اساتيد آقا! برای آقايان استفاده شود!  اما چند تجربه من از اساتيد اين كلاسها:
-بعضی استادهای ما  در اين نوع كلاسها ترجيح می دهند وقتی حرف می زنند و دارند مثلا با حرارت  سياست خارجی رضا شاه و چالش های مربوطه و گربه دوانی های انگليس در امور داخلی ايران   را تدريس می كنند به سمت چپ (يعنی جايی كه ضعيفه ها جلوس كرده اند) نگاه كنند! به سئوالات نسوان با حوصله و وسواس و تا حد شيرفهم كردن كامل طرف  جواب می دهند می شود به اختصار نتيجه گرفت كه برای بعضی اساتيد يه جورايی در كلاس های مختلط دخترها از پسرها دانشجوتر هستند!
-در كلاس های مختلط استادها خيلی مهربان تر و سروزبان دار تر و بامزه تر می شوند و دوست دارند مدام بی ربط و با ربط تيكه های  بامزه و لطيفه گويند! (البته بازهم طبعا برای دخترها!)
استادها علاقه خاصی به خواندن اسامی ليست كلاس و شناسايی دقيق سوژه!  پيدا و سر در آوردن از معنای اسم و فاميل و زادگاه و ...پيدا می كنند(البته باز هم در مورد خانمها طبعا! وگرنه فرضا كدام استادی دوست دارد بداند فی المثل «اكبر نورآبادی » مال «نور آباد لرستان » است يا« نور آباد اصفهان»؟!)
-زمان كلاسهای مختلط زودتر سپری می شود حتی برای استادها!
-نمره دادن اساتيد هم در كلاس های مخلط دچار تغييرات كسينوسی می شود! (شرح و تفسيرش با دانشجویان ریاضی محض!)
اتفاقا از يكی از اساتيد كه نمره بيست دادن برايش از جان دادن به جناب عزرائيل سخت تر بود ولی عجيب بود كه گاهی  به خانمها 20 می داد! سئوال شد كه حضرت استاد! شما كه اينقدر در دادن 20 سخت گير و وسواسی هستيد پس چرا به دخترها 20 می دهيد آيا؟!  اين استاد بامزه  و اهل حال ما هم  جواب داده بود: بابا جان! خدا به اينها (منظور ضعيفه ها! است ، برای صاحبان آی كيوهای پايين و مخاطبان خاص! )  20 داده ! من 20 ندهم؟! پس نتيجه می گيريم كه عدالت جنسيتی در جامعه ما بشدت پايمال شده است و بايد به كنوانسيون رفع تبعيض عليه مردان بپيونديم!
 
                                               ****************

   بيچاره ليلی!

ليلی:

همه می‌گويند وصله ناجوريد. مثل لباس گشاد زار می‌زنيد به تن هم. چشمانـتان آلبالو ـ گيلاس می‌چيند و هوس را با عشق اشتباه گرفته‌ايد. كوس رسوايی عشق شما آبرو برايمان نگذاشته. آنهايی هم كه كاسه داغ‌تر از آش‌اند جار می‌زنند ليلی دسته گل به آب داده؛ بيچاره ليلی!
يك ريز و پشت هم، تگرگ حرف‌هايشان بر سرم سوز می‌زند. نمی‌فهمند؛ هر چه می‌خواهند می‌گويند، نمی‌دانند ليلی بيدی نيست كه با اين بادها، يا نه بهتر از آن، تندبادها بلرزد. من به عشق مردانه‌ی مجنون ايمان دارم. تاوان اين به ظاهر گناه هم با خودِ خودم.
هرچه باشد من ليلی‌ام. ليلی سراسر شور و احساس، ليلی سوز و گداز، ليلی مجنون. مجنون من هرچه باشد برای من عزيز است و دوستش دارم. به قول مادربزرگ «اين علف هرچقدر هم شور، تلخ، بی‌مزه، به دهان بزی شيرين آمده است» ولی چه كنم كه ديگران يا در اين باغ نبوده‌اند يا اگر بوده‌اند دچار فراموشی شده‌اند.
از من می‌خواهند تمام جوانب را بسنجم. اگر هم عاشقم، عاقلانه عاشق باشم. اما عشق كه منطق سرش نمی‌شود، يك اتفاق است. اين لرزش دلِ بدمصب كه دست خود آدم نيست. اگر بود كه يك قفل بزرگ به درش می‌زدم و كليدش را در چاه می‌انداختم. گمان می‌كنند تحمل عشق به اين راحتی‌ها است؛ نه! بخدا شب و روزم را گرفته، آزارم می‌دهد، اذيت می‌شوم، درد به جانم انداخته. اصلاً اگر اختيار با خودم بود، اول خودم را پيدا می‌كردم بعد مجنون را. اگر اين تپش‌های نابجا نبود، اين همه در هول و هراس نبودم. شايد اگر می‌توانستم دل سركش را رام كنم آن وقت «عاقلانه انتخاب می‌كردم و عاشقانه زندگی.»
اينها را گفتم كه بدانيد می‌‌دانم همه چيز را. به اين عشق واقفم، به سختی‌ها و مرارت‌هايش، به رنج و مصيبت‌هايش و... اما باز هم در تب و تاب مجنونم.
دلم برايت می‌سوزد ليلی جان!

                       ***************                     
 
 عاشق شده‌ بود

مجنون:

مجنون كدومه؟ عشق كدومه؟ كی عاشقه؟ من؟ كی گفته؟ عمراً! من عاشق بشم؟ اشتباه به عرض رسوندن عزيز من! من هر چی بشم عاشق نمی‌شم. می‌دونی چيه اصلاً؟ ما دور دلمون يه حصار كشيديم به چه سفتی! به چه محكمی! هيشكی حق نداره پاش رو از حدود دل ما فراتر بذاره و بياد تو. دله ديگه؛ زيرگذر لوطی نيست كه هر كی دوست داشت هر موقع بـياد و ازش رد شه و بره و پشت سرش رو هم نگاه نكنه...
آقايی كه شما باشی ـ و ايضاً خانومی كه البته جای خواهری ـ واللا ما هم شنيديم كه می‌گن انگار يه روزی يه مجنونی بوده و گويا يكی ديگه هم بوده. يادم نيست الان شيرين بود اسمش يا چيز ديگه؛ يه ماجراهايی انگار با هم داشتن. می گن انگار زياد می‌زدن كاسه كوزه‌ی هم ‌رو می‌شكستن. دستشون رو می‌بريدن، قط می‌زدن و روی خاك با خون اسم هم‌ رو می‌نوشتن و برای هم شاخ و شونه  ‌می‌كشيدن و پای دو سه نفر ديگه مثل ليلی و خسرو و منيژه و فرهاد و بيژن رو هم انگار كشيده بودن وسط و از اين حرفا. ما كه واللا  سر درنياورديم كه اين وسط كی از كی خوشش اومد و كی سينه چاك كی شد. امّا فكر می‌كنم منيژه با فرهاد رفت و مجنون با خسرو… هييييييی وای نه! استغفرا...! اشتباه شد انگار. فكر نمی‌كنم اون موقع‌ها اين چيزها قانونی بوده باشه!... خلاصه ما نفهميديم كی عاشق كی شد. فقط  می‌گن انگار خيلی دردسرا داشت بازيشون و كلّا خيلی زدن به تريپ هم و آخر هم انگار به هيچ جا نرسيدن. يادمه معلّم ادبياتمون كه برای خودش پير پسری بود و عزب، به ما يه چيزی می‌گفت كه نتيجه‌ی اخلاقی‌اش اين می‌‌شه كه دلی رو كه درد نمی‌كنه، الكی اسير چشم و ابرو و خال و رخسار نمی‌كنن. ما هم با خودمون گفتيم كه لااقل همين يه درس رو از اين معلّم بگيريم و دل به هيشكی نبنديم. از اون روز تا حالا هم نه دل به جگر‌گوشه‌ی مردم داديم و نه قلوه‌شون رو گرفتيم. (آخ كه چقدر هوس دل و جيگر كردم! يادم باشه اينا رو كه نوشتم، برم زير بازارچه دو تا سيخ جيگر خودم رو مهمون كنم...)
 تا اين جا رو داشته باش... در می‌زنن برم ببينم كيه، جَلدی برمی‌گردم... وای! چه آشی! چه رنگی! چه بويی! آه... ليلا خانم بود... دختر همسايه‌ی روبرويی. آش آورد. تا آش رو داد دستم، انگار كه داغ داغ هورتی سركشيده باشمش، از خود صورتم داغ شد اومد تا وسط سينه‌ام كه ديدم داره انگاره يه چيزی اون وسط مسطا می‌سوزه... می‌لرزه و ‌می‌سوزه. گفت نذريه. دعا بفرماييد. گفتم قبول باشه، چشم...
يه دفعه انگار ياد يكی از همون درسای ادبـيات افتادم كه مجنون می‌گفت:

یــا رب به خـــدايی خدايیـــت         وانگه به كمــال كبريايیـت
از عمر من آن چه هست برجای     برگير و بر عمر ليلی افزای
 
 ************
 
 من بدم مى‏آيد!!!

         اگه چشات پرسيد..               بگو نديدمش
         اگه گوشات پرسيد...            بگو نشنيدمش 
         اگه دستت لرزيد ....              بگو از سرماست
         اگه پاهات سست شد....      بگو از ضعفه
         اگه دلت لرزيد ...               بگو
                      ديگه به خودت که دروغ نگو        

               ------------------------------   
                                
    قبل از خوردن غذا، آنرا به خدا تقدیم کنید و آنگاه آن را بعنوان غذای مقدس خدا بخورید. چنین غذایی تقدیس شده است و خون را تطهیر می کند، بدین ترتیب ذهن نیز تطهیر می یابد.
ما باید غذاهای پاک بخوریم و نیز از خوردن غذایی که از طریق خشونت تهیه شده باشد امتناع کنیم. پرندگان و حیوانات اعضای خانواده خلقت هستند. باید به آنها محبت کنیم و بگذاریم که سیر تکامل خویش را طی کنند. نباید آنها را بکشیم یا از آنها غذا تهیه کنیم.
همچنین اگر گیاهخوار هستیم نباید به خود ببالیم. گیاهخواری به تنهایی مفهومی ندارد. آنچه ضرورت دارد فقر روح و تواضع قلب است. بیایید در نوری که به ما نشان داده شده است راه رویم. اگر دیگران راهی متفاوت را می روند باید برایشان آرزوی خیر کنیم و احساس برتری بر آنها نداشته باشیم. خداوند به افراد متواضع عشق می ورزد.خدایا مرا چون ساقه سبزه ها متواضع ساز!
 جی.پی.وسوان  

-------------------------------------------------------------------------------

ميخواهم ببارم، آيا کسی تحمل بارش بی محابای مرا دارد؟ آيا کسی دوست دارد يار طوفان امروز من باشد؟

ميخواهم حرف بزنم، نه فرياد بزنم، ميخواهم همه بدانند دريا بارانيست.

آنروز که آغاز کردم به انتهايش نيانديشيدم. آنروز که عهد بستم هرگز بدين باور نبودم که عهدم را می شکنند و چه بچه گانه دل سپردم و چه صادقانه !

دريا تمام جوش و خروشش را ، درا تمام فريادهای پر از عشقش را تقديم به همو کرد ، همو که نامش نمی دانم چه بود ، آزاد ، .....

انديشيدم که از آنش خواهم گشت ، عشق خواهم ورزيد، عشقی چون فرهاد وشيرين ، عشقی چون ليلی و مجنون ، اما امروز خسته تر از هميشه با خاکستر وجودم همزاد شده ام.

ندانستم برای چه من که برای او همه چيز بودم ، من که او را می پرستيدم ، من که تمام منم را بدو سپردم، چه کم بود که مرا ، عشقم را ، احساسم را ، بوسه هايم را و ......... به آن ديگران تقديم نمود.

هر وقت پاره کاغذی ، سوز دلی خواندم، ديدم همه از آن ديگری می نالند، همان که نامش رقيب است ، همان که از جنس خودمان است ولی ................ من از همان ديگران می نالم و همان آنانيکه از نوع خودم هستند. آخر چرا ؟

شهرزاد می گفت « آن دخترک دنيايم را ويران نمود» . افسانه همانطور ولی دريا می گويد :

آن دخترکان دنيای کوچکم را ....................... می دانيد چرا ؟ چون دريا، دلی دريائی دارد و خدا اين را خوب می داند . 

 -------------------------------------------------
              

لحظه ی ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز می لرزد ، دلم ، دستم
باز گويی در جهان ديگری هستم
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تيغ
 های ، نپريشی صفای زلفكم را ، دست
و آبرويم را نريزی ، دل
ای نخورده مست
لحظه ی ديدار نزديك است

            سيزده خط برای زندگی

 دوستت دارم ، نه به خاطر شخصيت تو ، بلكه به خاطر شخصيتی كه من در هنگام با تو بودن پيدا می كنم.
هيچ كس لياقت اشكهای تو را ندارد و كسی كه چنين ارزشی دارد باعث اشك ريختن تو نمی شود.
اگر كسی تو را آن طور كه می خواهی دوست ندارد ، به اين معنی نيست كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد.
دوست واقعی كسی است كه دستهای تو را بگيرد ولی قلب تو را لمس كند .
بدترين شكل دلتنگی برای كسی آن است كه در كنار او باشی و بدانی كه هرگز به او نخواهی رسيد .
هرگز لبخند را ترك نكن ‚ حتی وقتی ناراحتی چون هر كس امكان دارد عاشق لبخند تو شود.
تو ممكن است در تمام دنيا فقط يك نفر باشی ، ولی برای بعضی افراد تمام دنيا هستی.
هرگز وقتت را با كسی كه حاضر نيست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران .
شايد خدا خواسته است كه ابتدا بسياری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را ، به اين ترتيب. وقتی او را يافتی بهتر می توانی شكرگزار باشی.
به چيزی كه گذشت غم مخور ، به آن چه پس از آن آمد لبخند بزن .
هميشه افرادی هستند كه تو را می آزارند ، با اين حال همواره به ديگران اعتماد كن و فقط مواظب باش كه به كسی كه تو را آزرده ، دوباره اعتماد نكنی.
خود را به فرد بهتری تبديل كن و مطمئن باش كه خود را می شناسی قبل از آنكه شخص ديگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد .
زياده از حد خود را تحت فشار نگذار ، بهترين چيزها در زمانی اتفاق می افتد كه انتظارش را نداری .

گابريل گارسيا ماركز

دو خط موازی زاييده شدند . پسركی در كلاس درس آنها را روی كاغذ كشيد . آن وقت دو خط موازی چشمشان به هم افتاد و در همان يك نگاه قلبشان تپيد و مهر يكديگر را در سينه جای دادند . خط اولی نگاهی پر معنا به خط دومی كرد و گفت : ما می توانيم زندگی خوبی داشته باشيم ... خط دومی از هيجان لرزيد . خط اولی ..... و خانه ای داشته باشيم در يك صفحه دنج كاغذ .... من روزها كار می كنم . می توانم خط كنار يك جاده ی متروك شوم ... يا خط كنار يك نردبان . خط دومی گفت : من هم می توانم خط كنار يك گلدان چهار گوش گل سرخ شوم . يا خط كنار يك نيمكت خالی در يك پارك كوچك و خلوت ! چه شغل شاعرانه ای ... !‌در همين لحظه معلم فرياد زد :
دو خط موازی هيچ وقت به هم نمی رسند
و بچه ها تكرار كردند .....

 
                                                 

خرگوش خوشگلم....همیشه  دوست دارم

گفتنيها كم نيست ، من و تو كم بوديم
خشك و پژمرده ، تا روی زمين خم بوديم
گفتنيها كم نيست ، من و تو كم گفتيم
مثل هذيان دم مرگ ، از آغاز چنين ،‌درهم و برهم گفتيم
ديدنيها كم نيست ، من وتو كم ديديم
بی سبب از پاييز ، جای ميلاد اقاقيها را ،‌پرسيديم
چيدنيها كم نيست ، من و تو كم چيديم
وقت گل دادن عشق ، روی دار قالی
بی‌سبب حتی ، پرتاب گل سرخی را ، ترسيديم
خواندنی‌ها كم نيست ،‌من و تو كم خوانديم
من و تو ساده ترين ،‌شكل سرودن را
در معبر باد ،‌با دهانی بسته وامانديم
من و تو كم بوديم
من و تو ،‌ اما در ميدانها
اينك اندازه ‌ما می‌خوانيم
ما به اندازه‌ ما می‌گوييم ،‌ما به اندازه‌ ما می چینیم

‌ما به اندازه‌ ما می بوییم ،‌ما به اندازه‌ ما می روییم
من و تو كم نه كه بايد شب بی ‌رحم وگل مريم وبيداری شبنم باشيم

من و تو خم نه و درهم نه وكم نه ،‌كه می‌بايد ،‌با هم باشيم
من و تو حق داريم در شب اين جنبش
نبض آدم باشيم

من و تو حق داريم كه به اندازه‌ ما هم شده
    با هم باشيم....   

تقديم به اونی که نميتونم بيشترازاين باهم باشيم...

 

جدائی عشاق

برايم نامه منويس. نميدانی چقدر افسرده ام و چطوری آرزوی نيستی می كنم.

بهار و تابستان زيبا بی تو برای من چون چراغ بی نور است حالا ديگر بازوان خود را فرو بسته ام ، زيرا نتوانستم ترا در اين بازوان بفشارم . امروز اگر دست بدل من مثل انست كه دست به گوری خاموش زده باشی.

برايم نامه منويس بگذار من و تو جز مرگ دل خبری بهم ندهيم .

اگر ميخواهی بدانی چقدر ترا دوست داشتم ،از خدا و از خودت بپرس .

اگر در خاموشی دل خود صدايی را بشنوی كه از عشق سخن می گويد،مثل آنست كه بی آنكه به آسمان رفته باشی ، ندای آسمان را بشنوی.

برايم نامه منويس من از نامه ی تو می ترسم . از حافظه ی خودم نيز می ترسم زيرا ياد صدای تو چنان در دل من مانده است كه گاه و بيگاه آوای ترا در كنار خود می شنوم . برای خدا آب زلال را به تشنه ای كه حق نوشيدن آنرا ندارد ، نشان مده.

برايم نامه منويس زيرا نوشته ی محبوب ، تصوير زنده است

برايم نامه منويس ان دو كلامی را كه ديگر جرأت خواندنشان را  ندارم برايم منويس. زيرا صدای تو آنها را بگوش دل من ميرساند و چهره ی تو از خلال لبخند شيرينت در برابر من می درخشد.

رايم نامه منويس زيرا چنين می پندارم كه بوسه ای سوزان دو لب تو ،اين دو كلام را بر لوح دلم نقش می زند.

برايم نامه منويس...

-----------------------

اینجا همیشه ابریست....!!!

به نام انکه باران را آفرید تا معشوق زیر آن گریه کند ،
بی انکه معشوق بفهمد ....

        زیباست باران ....

                    عاشق بارانم.....

بـا تـو آغــاز مـی کـنـم خـوب مـن بـه نــام تـو
مـی نـو یــسـم قــصــه ای تــازه از الهـام تـو

ای شروع دلـپــذیـر مثل خورشـيد بی نـظـیـر
به تو تـقـدیـم می کنـم عشـقو از مـن بـپـذير

ای قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه
مـن یـه عـشـق جاودانه به تو تقديم می کنم

در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه
قلـبـمـو بـا ایـن تـرانـه به تـو تقدیـم می کـنم


ای طـلـوع مـــاندگار گـل هـمــیـشــه بــهــار
به تو تقديم می کنم هر چه هست در روزگار

گفتـه ها ناگفـته هـا هـر چـه هست در باورم
بـه تــو تــقــدیــم مـی کــــنـم آرزوی آخــرم

ای قــشــنـگ تـرين بـهانه واسـه گفتن ترانه
مـن یـه عـشـق جاودانه به تو تقديم می کنم

در اين غربت شـبـانـه با صــداقـت عاشـقـانه
قلـبـمـو بـا ایـن تـرانـه به تـو تقدیـم می کـنم

خدا جون تو و بارون تو رو دوست دارم

 -----------------------------------------------------

-------------------------------------