خسته ام.از حرفهای بیهوده.

از کلماتی که بین فاصله های ما به هدر می روند.

از دقایقی که با خشم می گذرند.

خسته ام.از تکرار لحظات بی عاطفه بودن.

از خنده های سرخی که بر لبانمان به زردی می روند.

از کوچ بی رحم سرمستی های کودکانه.

خسته ام از دقایقی که با خشم می گذرند.

من خسته ام.حتی از خسته بودنم   هم خسته ام.

کودک احساس من اکنون پیری ناتوان است.

عصایی در دست...قدم هایی کوتاه..به تنهایی قدم بر می دارد.

آرام آرام..پیر و ناتوان..بی شور زنده بودن..بی اشتیاق دیداری گرم و تازه..

کودک احساس من اکنون پیری ناتوان است.

حتی توان نیم نگاهی به راه مانده را ندارد.

خستگی گذشته..سنگینی حال..دوری آینده...

او را خمیده کرده است.

او خسته است....

خسته از دقایقی که.....